TEK KİŞİLİK YAŞAMIYORUM BU HAYATI BU BEDENDE….
Kim böyle bir cümle kurar ki! Yada neden böyle bir cümle kurma ihtiyacı duyar?
O kadar tutuk bir dönemdeyim ki, dilim tutuk, kalemim tutuk, gözlerim tutuk… baktığım gördüğümden farklı , gördüğümse baktığım yerde değil! Yürürken düş görmüyorum ama insan bu kadar mı görmek ister ayaktayken düş görmeyi?
Yazmak beklide tek yoldaşım, ama artık O da sıkıldı ve gizlendi bir karanlığa, yok kaç zamandır. Düşünceler ve cümleler bekliyor beyin göletin de ve kapaklar bir türlü açılmıyor. Açılmadıkça da cümleler birikiyor birikiyor , biriktikçe baskı yapıyor beyin kapaklarına!! Kim açacak bu kapakları, kim durabilecek düşüncelerin önün de ?
Sınırlı imkanlar içinde ,sınırlı bir hayat yaşarken beden; beyin büyük ve sınırsız düşünüyor çoğu zaman ve gerçek çıkıyor karşısına, ve acı kaplıyor bedeni baştan tırnağa..!!
Herkes teşhis koyuyor, ancak tedavi öneren yok! Zaten kolay olan bu, teşhis koymak doğru yanlış!!!
Yine karardı hava ve bir gün daha geçip gitti yaşamdan! Nereye koşuyoruz böyle? Ve bitse yaşam şuanda ne için üzülürdük? Yaşanmamış mutluluklar, acılar, farklı duyguları tatma arzusu, değişik tatmin duygularından yoksunluk… Üzülür müydük? Anı yaşa boş ver demek kolay mı peki? Kim kaldırabilir böyle bir yaşamı? Belki sadece vurdum duymaz bencil insanlar!!
E.B.