insan hep birşeyler bekler, sabahları yolda yürürken etrafındakilerden belki bir günaydın, bazen anlaşılmak bazen anlaşılmamak… bir bayram günü bayram tebriği bekler; ama bayramların anlamsız olduğunu düşünür ve buna rağmen bekler bu tebrikleri. bazen yanlız kalmak ister ve tam yanlız kaldığında bunu hissettiğinde etrafındaki insanların kendisini yanlız bırakmamasını bekler…
insan bekler…
bir arkadaşın sesini duymayı bekler uzaklarda yada çat kapı birilerinin gelmesini bekler evinde yatağında ışıklar kapandığında ve bazende oda kalabalık olduğunda herkesin gitmesini bekler… soğukta otururken birinin üzerine battaniye uzatmasını bekler… herseyden uzak olduğunda ise geçmişte yaşadıklarının hayalini kurar ve tekrardan olmasını bekler…
insan bekler…
bir bayram sabahı evde yanlız, hiç susmayan telefonunun susmasını bekler, gidenlerin dönmesini, dönenlerin gitmesini bekler, acı olan herkesin geçmişe olan özlemlerinin bir daha geçmişe dönülemiyeceğini anlamalarını bekler… yaşamdan hediyeler bekler sanki hiç verilmeyecek hiç alınmayacak olan…
ve insan bekler…
çocukların gözlerindeki pırıltının hiç sönmemesini, kuşların hep ötmesini ,güneşin parıldamasını ama bazende yagmurun yağmasını etrafın karlarla bezenmesini bekler. martılarla konuşurken çayının hiç soğumamasını bekler. ay eşliğinde içtiği biranınsa hiç ısınmamasını…
E.B.